تئاتر هسته ای: پرده دوم ، ویتنام

دونالد ترامپ، رئیسجمهوری ایالات متحده آمریکا و کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی شامگاه چهارشنبه (۲۷ فوریه /۸ اسفند) برای دومین بار در هانوی، پایتخت ویتنام با هم دیدار کردند.
اولین نشست رهبران آمریکا و کره شمالی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸ در سنگاپور برگزار شد.
پس از این دیدار، طرفین بیانیه مشترکی را به تصویب رساندند که در آن از آمادگی کره شمالی برای خلع هسته ای کامل شبه جزیره کره سخن به میان آمد و آمریکا نیز در عوض موظف می شود که امنیت پیونگ یانگ را تضمین کند.
7 ماه بعد ، در تاریخ 17 بهمن (6 فوریه) اطلاعات جدیدی در خصوص مرحله بعدی این مذاکرات منتشر شد تا در روز های 27 و 28 فوریه (8 و 9 اسفند) هانوی-پایتخت ویتنام- میزبان این دوره از مذاکرات باشد
سر انجام این مذاکرات در روز پنجشنبه 9 اسفند به پایان رسید که بر خلاف گمانه زنی ها طرفین آن را "بی نتیجه" خواندند
به نظر می رسد که در شرایطی واقع بینانه و در سایه بررسی درست تحولات منطقه شبه جزیره نمی توان دستاوردهای دو دیدار گذشته اون و ترامپ به خصوص دیدار دو طرف در هانوی را چندان جدی گرفت. چون که علی رغم دیدار دو طرف، کماکان مخالفتها و گسل های بسیار عمیقی در نگاه پیونگ یانگ و واشنگتن وجود دارد و همین مسئله سبب شده است که دو طرف نتوانند شرایط را مطابق با اهداف خود پیش ببرند. از یک سو دونالد ترامپ صراحتا خواستار پایان دادن به تمام فعالیت های هسته ای کره شمالی و توان موشکی این کشور است و از آن سو اون نیز خواستار آن است که واشنگتن به تعهدات خود تا این مرحله عمل کند.
البته اگر چه پیش از دیدار دوم ترامپ و اون و چه در حین برگزاری نشست هانوی، واشنگتن در باغ سبزی را به پیونگیانگ نشان داده است، اما به نظر نمی رسد که باز بتوان در کوتاه مدت و میان مدت از دل این نشستها دست آورد چندان مهمی را انتظار داشت. ولی در عین حال نیز نمی توان این دیدارها را چندن خالی از نتیجه دید. در سایه این نکته امکان دارد که یکی از دستاوردهای این دیدارها به ایجاد دفتر نمایندگی دو کشور در آینده برای پیگیری دیگر امور ختم شود، چنانی که یکی از درخواست های مکرر و مداوم کره شمالی از ایالات متحده به رسمیت شناختن استقلال و هویت کره شمالی و به تبع آن ایجاد یک دفتر نمایندگی و حتی سفارتخانه آمریکا در پیونگیانگ بوده است. لذا امکان دارد اگر مذاکرات سمت و سوی بهتری پیدا کند، این مسئله تا اندازه در دستور کار قرار گیرد. ضمن این که در سایه دستاوردهای نسبی امکان دارد بخشی از تحریم های ایالات متحده علیه پیونگ یانگ کاهش پیدا کند، اما یقیناً کنار گذاشتن همه آنها دور از واقعیت است. البته در ازای آن پیونگیانگ نیز بخش مهمی از تاسیسات هستهای نظامی و موشکی خود را از بین ببرد.
در این راستا چنانی که پیشتر اشاره داشتم ایالات متحده آمریکا اعلام کرده است که اگر کره شمالی متناسب با برنامه ایالات متحده آمریکا توان موشکی و هستهای خود را کنار بگذارد، به یکی از قدرت های اقتصادی منطقه آسیای جنوب شرقی مانند کره جنوبی بدل خواهد شد و این همان در باغ سبزی بود که به آن اشاره کردم. چون در شرایط کنونی این مواضع، مواضعی سادهلوحانه و حتی کودکانه است، چرا که کره شمالی، نه از پتانسیل اقتصادی، نیروی انسانی مجرب و کارآزموده، منابع و معادن و نه زیرساختهای لازم را برای رسیدن به چنین قدرتی در زمان کوتاه برخورادار است. لذا این مواضع یک فریب دیپلماتیک است تا بتوان از طریق ایجاد یک آرمانشهر برای کره شمالی، پیونگ یانگ را وادار به انجام اقداماتی کرد که واشنگتن را به اهداف خود در خصوص پایان دادن به تهدید کره شمالی برساند؛ چنانی که مشابه این تلاش ها در ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور و حتی ویتنام انجام گرفت. پس این مواضع اخیرا مطرح شد تا کاخ سفید بتواند ویترینی برای پاره کردن پرده آهنین کمونیسم در کره شمالی و همراه کردن پیونگیانگ با جهان لیبرالیسم شکل دهد. از این رو به نظر می رسد که حزب حاکم با اشراف بر این واقعیت به تدریج ساختار سیاسی، امنیتی و نظامی کره شمالی را به این سمت ببرد که برنامه ای جدی در تقابل با این راهکار واشنگتن داشته باشند و به تبع آن پیونگ یانگ از قرار گرفتن در مسیر کاخ سفید دور خواهد شد.